JEvents Calendar  

Dezember 2019
So Mo Di Mi Do Fr Sa
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31 1 2 3 4
   

User Menu  

   

Anmeldung  

   

 

 

Kuokpottaschke

 

Buskenhaoltkopp

 

Kauhstiärtplaug

 

Dürgemöösgaorn

 

Slickertannpien

 

Sundaglainer

 

Brautkuorwwiede

 

Sliepsteenkuohle

 

Paoskefüertange

 

Sniegelhuushöllerske

 

Kalwerstricknaodel

 

 

 

 

Adam un Eva - twee arme Siälen ut Westfaolen

 

 

 

 

 

Äs Rickers Maria kamm se up de Welt,

 

dat Huus vull van Blagen, et feihlde dat Geld,

 

et gaww anplaß Wiärmde blaos Hunger un Naut,

 

et feihlde in't Schapp dat alldäglicke Braut.

 

De Vader was swaorens en redlicken Mann,

 

män tiägen dat Elend dao kamm he nich an.

 

He krigg van de Kiärke blaos ganz weinig Lauhn

 

äs Laiteköster in'n Taon van Liebfrau'n.

 

De Moder, de wullackt an'n Huus un woanners,

 

un de Maria, de miärket all wanners:

 

In düse veer Wänne häölt se't nich lang uut,

 

doa giww et blaos eenet, se mott hier haruut!

 

Drüm söch se sick, wat et an'n Huuse nich gaww,

 

un mook nao de Arbeit sick aobends up Draww.

 

Se drapp sick met Mannslü, et wäör'n kiene rieken,

 

üm för en Glas Beer met iär soitetostrieken.

 

Män kamm en Offseer, so'n richigen Här,

 

dann gaff' et för Geld auk wull faaken wat mär.

 

Dann gong dat to Enne, de Glämmer was draff,

 

de Härrens de schuuwen met jüngere aff.

 

 

 

Nu wett et wat Tied, se brück baolle en Mann,

 

et duert nich lange, dann bitt eenen an.

 

De namm to de Tied up de Wolbiäker Straote

 

äs Hölpe bi'n Schnieder van Mannslü de Maote.

 

Vüör't Traualtaor segget de beiden "Ick will",

 

iärst graute Freide, dann wuorn se wat still.

 

Ne Wuohnung häwwt se in Mönster nich funnen.

 

Wao giww en Platzn för zärtlicke Stunnen?

 

He hät dao bi Kolpings de Schlaopstiä staohn,

 

män dao draff en Fraumensk nich liggen gaohn.

 

An iär Huus dao is blaos en Stüörten un Jagen

 

van iäre Süsters dat heele Dutz Blagen.

 

Bi all dat Gebraake un all dat Gewoihle

 

dao giww et kien Ecksken för Laiwesgefoihle.

 

Drüm hett et: Wi driäpt us vanaob'nd an de Ao,

 

dao unner een Büsken, dao kuemmt wi us nao."

 

En Paar Wiärken läter, dao harrn se dat satt,

 

de Grund wäörn nich Müggen un Disseln an't Gatt,

 

de Angst nich, dat Lüe de beiden erkennt,

 

Et was mär so'n "Dat hier häwwt wi nich verdennt."

 

So äs et nu is willt wi nich mär liäben,

 

et mott doch, to'n Düwel wat ann'ret giäben.

 

 

 

Et duert drei Jaohre, et ielet de Tiet,

 

doch eenen Dages, dann is et sowiet.

 

Nu trecken, äs Adam un Eva bekannt,

 

de beiden düer'n Austen van't Mönsterland.

 

All dat wat se häwwt, dat driägt se an'Liewe,

 

he sau veer Büchsen, se Röcke, wull fiewe.

 

Et geiht immer wieder düer Moer un Stoff,

 

he wett immer stiller, se biestrig un groff.

 

He vüörneweg, derbe hümpelnd un stumm,

 

et gong nich sau hennig, een Schuorken was krumm.

 

Man konn et guet seihn, en Endken to kuort,

 

he was all äs Blag ut'n Appelbaum stuort.

 

Den Knuoken to riegen, dao feihlde dat Geld,

 

drüm schlüerde äs Krüppel de Mann düer de Welt.

 

Un se ächterhiär, an't Biäden un Schennen,

 

un de, de de beiden van daomaols no kennen,

 

beschwüert, dat de Eva dat gliektiedig konn,

 

waobi iär dat Muulwiärks nich stille stonn.

 

"Gegrüßet seis du Maria", loss, Fuulwams, maak an!

 

"Du bis vuller Gnaden", du Bollerjan!

 

"Der Här is mit dir", du fuulet Strick!

 

"Du bis gebenedeiet", du Aos bis to dick!

 

"Unter den Weibern", du Drüemelgatt!

 

"Und gebenedeit is di Frucht deines Leibes", du Sachtepatt!

 

"Kuem van de Stiä, du Schubejack,

 

du Staohinweg, du Lumpensack!

 

So konn man van wieten all scheddern se häörn.

 

"Nu weg die, du Osse, he lait sick nich störn,

 

he quiälde sick wieder up sienen Patt,

 

un dacht sick wull manchens: "Wief, küer di män wat!"

 

 

 

An Summerdag liäwt se in Schoppen un Schü'rn,

 

un he dai meist schlaopen, se biäden un kürn.

 

Un üm de Käölle to üöwerduern,

 

schlaopt se in'n Winter in'n Stall bi de Buern,

 

denn dao is et weinigstens warm un kommaud,

 

et giww naug to iätten, se häwwt kiene Naut.

 

 

 

Un waorüm droffen se nich in de Hüüse?

 

Ganz eenfach, se satten full Flaihe un Lüüse.

 

An eenet dao haolln se sick faste un stief:

 

"Wi laot nie nich Water an usen Lief."

 

Se häwwt sick immer äs Gäste foihlt,

 

häwwt nich för ann're malochet un woilt.

 

Här en Buer maol seggt, wat de beiden nich poss,

 

was he siene Gäste för alle Tied loß.

 

Dann wuorn se baise, vönienig un groff,

 

un kammen nich wier up düsen Hoff.

 

 

 

Baoll' diärtig Jaohr wassen de beiden up Patt,

 

met Pien' innne Baollen, un jedereen Tratt

 

was anlest nix mär anners äs bar Kwiälerie,

 

män Guod hät'n Inseihn - dann is et vörbi.

 

Toiärst hümpelt Adam haruut de Welt,

 

un Eva, sau wett et tauminnest vertellt,

 

krakeilde un schennde üöwer de Maoten:

 

"Du Nickel draffs mi doch nich sitten laoten!"

 

Twee Jaohre daonao hal Eva de Daut.

 

Twee Liäwen an'n End, vull Suorgen un Naut,

 

Un doch auk twee Liäwen vull Stolt un vull Maut.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

   
© ALLROUNDER